سینمای ما - من از بلندی و ارتفاع می‌ترسم. حالا شما از این نقطه ضعف من خبر دارید. چیزی که مرا به شدت جذب «مرد روی سیم» کرد ماجرای چگونگی رد شدن فیلیپ پِتی به عنوان هشتمین کارش از روی یک طناب ضخیم و البته این بار در 7 آگوست 1974 مابین برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی است. دلیل دیگر هم مستند بودن آن است. یک فیلم ترکیبی واقعی که انگار دوباره پِتی دست به انجام آن عملیات محیر‌العقول زده است، یک فیلم مهیج و نفس‌گیر با ساختاری شبیه به یک تریلر درجه یک.
آنچه که در ابتدای فیلم می‌بینیم یک آشفته بازار غم‌زده است: کارگرهای ساختمانی، ماشین‌ها و کامیون‌های بسیار بزرگ، کرین‌ها، جرثقیل‌ها و بالابرهایی که در جای جای و اطراف برج‌های تجارت جهانی در حال کار کردن هستند. ابتدا فکر می‌کردم که این فیلم درباره دوران پس از یازدهم سپتامبر است. اما همانطور که فیلم جلو می‌رفت متوجه شدم که دارم صحنه‌هایی از ساخته شدن و شکل‌گیری برج‌ها را می‌بینم. فیلم در این لحظات شکل‌گیری، بزرگ شدن و قد کشیدن برج‌ها را نشان می‌دهد؛ تیرچه‌ها و تیرآهن‌های عظیم پولادین که می‌تواند باعث شگفتی و حیرت‌تان شود. همه این‌ها روی هم جمع می‌شوند تا برج‌ها شکل بگیرند و کامل شوند. به آنچه در یازدهم سپتامبر رخ داد اشاره‌ای هم نشده که فکر می‌کنم کار کاملا درست و صحیحی بوده است. گمان می‌کنم «مرد روی سیم» درباره شکست دادن و غلبه بر برج‌ها با استفاده از شجاعت و به طور کلی لذت بردن از یک عمل متهورانه است، نه تروریسم.
ما با فیلیپ پِتی آشنا می‌شویم، یک فرانسوی که روی سیم راه می‌رود، یک تردست، یک یک‌چرخه سوار و یک شومن خیابانگرد فرانسوی که برای‌مان شرح می‌دهد طی یک جلسه‌ درمانی در یک مطب دندانپزشکی فکر صعود از برج‌ها به ذهن‌اش خطور کرده و همانجا بود که تصمیم به تسخیر آنها گرفته است. او با یک مداد حد فاصل میان برج‌ها را ترسیم می‌کند، خطی که در واقع سیم زیر پای او حساب می‌شود. فیلم مبارزه‌ پتی را دنبال می‌کند و همانطور که او دنبال جلب حمایت‌ها و برخی کمک‌هاست نامزدش آنی هم الهام‌بخش او می‌شود.
«مرد روی سیم» ساخته فیلم‌ساز انگلیسی جیمز مارش (سفر آخرت یک ویسکانسینی) است. او به تمام فیلم‌ها و عکس‌های یورش پِتی به برج‌های دوقلو دسترسی داشته است. اما فیلم چیزی بیشتر از این‌هاست. استفاده خلاقانه از بازیگرها و بازسازی و بازآفرینی رویدادها و حوادث: مارش داستان فیلم را در صحنه‌هایی که تقریباً غیر قابل فیلمبرداری به نظر می‌رسیدند به تصویر کشیده است، مثل صحنه‌ای که پِتی روی سیم است و یک زن و شوهر در پایین برج‌ها ساکت و بی‌حرکت خود را از ترس جمع کرده‌اند و گارد امنیتی پس از متوجه شدن از دور و اطراف خودشان را به برج‌ها می‌رسانند. پِتی جماعت ناهمگونی را گرد هم آورده است، از جمله یک گروه نامتعارف نوازندگان موسیقی و یک مدیر که در حقیقت در شرکتی واقع در یکی از برج‌ها کار می‌کند. او همه این آدم‌ها و خیلی‌های دیگر را به دنبال خود به پای برج‌ها می‌کشاند. البته او از قبل انتظار تمام این اتفاقات را داشته است.
این فیلم ترکیبی ست یکپارچه از عکس‌ها و فیلم‌های آرشیوی و همین‌طور سبک‌های کلاسیک و جدید. البته تعدادی از سکانس‌ها (از جمله سایه بالا رفتن از راه پله‌ها) به طور واضح و آشکار CGI (کامپیوتری) هستند. مارش به واقعه و اتفاقی پرداخته که بیش از 30 سال از آن گذشته و به شکل تاثیرگذاری دو مرحله از زندگی مردی ماجراجو را به تصویر کشیده است. من تصور می‌کنم یکی از آن مسن‌ترها یا جوانترها بازیگراست، اما دقیقاً مطمئن نیستم که کدام‌شان. فیلیپ پِتی در نقش خودش ظاهر شده. هر دو در زمان حال و گذشته به انگلیسی سلیس و روان صحبت می‌کنند و در همه حال هیجان‌زده، پرشور، پرحرارت، پرحرف و چرب‌زبان به نظر می‌رسند. او حتی دوست دارد مثل یک کودک ازهر چیز بلندی بالا برود. علت کارها و رفتارهایش را نمی‌دانم. او یک بندباز خود آموخته است. از راه تمرین‌های پایان‌ناپذیر، خستگی‌ناپذیر و مستمرش توانست به آن سوی ابرها دست پیدا کند. نخستین شاهکار بزرگ‌اش راه رفتن روی سیم میان دو ناقوس برج‌های کلیسای نُتردام بود. بعد از آن حد فاصل میان برج‌های پل هابور سیدنی در استرالیا را در نوردید. هر چقدر که برج‌های مرکز تجارت جهانی بزرگ و غول‌آسا به نظر می‌رسیدند به همان اندازه هم جاه‌طلبی و بلندپروازی‌های او بزرگ بودند.
او هیچ‌گاه صرفاً یک راه رونده روی سیم و یا یک بندباز نبود. هر سیم، طناب و یا کابل در ابتدا نشان‌دهنده مشکلات، گرفتاری‌ها و دردسرهای او بودند. او بارها در مورد مرکز تجارت جهانی تجدید نظر کرد، تا اینکه در فرانسه یک سیم برای استفاده در مسافت‌های طولانی پیدا کرد. او راه رفتن روی سیم را شبیه‌سازی و بارها آن را تمرین کرد. تعادلش روی سیم بی عیب و نقص بود. او در صحنه‌ای از فیلم توضیح می‌دهد که چگونه یک سیم در هنگام راه رفتن به حرکت و تلاطم در می‌آید، بالا و پائین می‌شود، به این سو و آن سو می‌رود، در بعضی اوقات در هم می‌پیچید و به رقص در می‌آید و کج و معوج می‌شود.
نصب کردن سیم میان برج‌های دوقلو کار پیچیده و دشواری بود مثل سرقت مسلحانه از یک بانک. او و دوستش قطعه زمینی را به دست آوردند، یک کارت شناسایی قلابی برای خود جور کردند و در نهایت از روش و شیوه‌شان برای حمل تجهیزات توسط آسانسور برای رسیدن به پشت بام و بالاترین طبقه برج صحبت‌های زیادی انجام دادند. آنها به شکل خارق‌العاده و باورنکردنی تقریباً بیش از یک تُن ابزارآلات، تجهیزات و وسائل به بالاترین طبقه برج منتقل کردند. شما ممکن است قبلا شنیده باشید که چگونه و به چه شکل آنها از این سو به آن سو رفتند و اینکه چگونه مشکلات‌شان را حل و فصل کردند اما اگر شما پاسخ آن را نمی‌دانید، مطمئن باشید که من هم نمی‌دانم و نمی‌توانم برای‌تان توضیح بدهم.
به هر حال آنها کارشان را انجام دادند، نقشه‌شان را عملی کردند و ساعت 7 و 18 دقیقه صبح هفتم آگوست 1974، پِتی پا بر روی سیم گذاشت. گویی با نهادن اولین قدم بر روی سیم و فرود آمدن وزن و سنگینی‌اش بر روی آن، زمان از حرکت باز ایستاد. او می‌بایست این فاصله 200 فوتی با ارتفاع 1350 فوتی را تا برج روبرو طی می‌کرد. بسیاری از مردم می‌دانند که او با موفقیت این فاصله را طی کرد. من بر این اعتقادم که تجربه او بسیار به کمکش آمد. پلیس‌ها در هر دو سوی ساختمان و برج‌ها در انتظار او بودند. کار او پرمخاطره، بی‌باکانه، شکوهمندانه و افتخار‌آمیز بود. دستیارانش می‌ترسیدند و وحشت داشتند اما او هیچ نمی‌ترسید. دستیارانش برای زیر پا گذاشتن قانون و بی‌اجازه وارد شدن به یک مکان خصوصی، مشارکت در قتل غیر عمد یا دستیاری و همکاری برای اقدام به خودکشی بازداشت شدند. فلیپ پِتی هم بازداشت و بالاخره مجرم و گناهکار شناخته شد. اتهام: بر هم زدن نظم عمومی.