سینمای ما - یک اثر دقیق و خوش‌ساخت شبیه کمدی سیاه «پس از ساعت‌ها» که تقریباً قصد انتقال همان معانی و مفاهیم را به تماشاگر دارد. در این کمدی سیاه تایوانی دوبله پارک کردن ماشین‌ها باعث و علت بسیاری از مشکلات، غم و غصه‌ها و ناراحتی‌های یک شهروند عادی تایپه‌ای می‌شود. «پارکینگ» نخستین فیلم بلند سینمایی چونگ مونگ هونگ کارگردان و سازنده فیلم‌های مستند و آگهی‌های بازرگانی و تجاری، فیلمی تأثیرگذار است که یک دور کامل در بیشتر جشنواره‌های معتبر و بین‌المللی دنیا چرخیده و می‌تواند گشاینده راه بسیاری از فیلمسازان تایوانی در آینده باشد. این فیلم تایوانی این شانس را هم داشت تا با استفاده از بازی چانگ چِن در نقش اصلی در بازارهای آسیایی موفق عمل کند.
بر اساس یک ضرب‌المثل چینی «بدشانسی‌ها هرگز به تنهایی نمی‌آیند» و این مسئله برای چِن مو (چانگ) زمانی شکل واقعی‌تری به خود می‌گیرد که سعی در جلوگیری و مانع شدن از تهیه و فروش شیرینی‌های خانگی یک شیرینی فروشی دارد و یک قرار ملاقات شام نیز برای رفع کدورت با همسرش در روز مادر بگذارد. بعد از یک گفت و گو و در نهایت یک بگو و مگوی عجیب و غریب با صاحب فروشگاه در رابطه با خریدن انواع کیک و شیرینی، چِن ماشین‌اش را در حالتی پیدا می‌کند که توسط یک ماشین دیگر در یک حالت پارک دوبله مسدود شده، او در یک عمل انفجارآمیز عصبی شیشه جلوی اتومبیل را می‌شکند و ...
فیلم از این لحظه به بعد با لحنی تصنعی و تا اندازه‌ای دور از واقعیت ادامه پیدا می‌کند. چِن ابتدا با آرایشگری یک‌دست (جک کائو) که به خاطر ماشین قراضه‌اش ناراحت و دلخور است جر و بحث می‌کند. خانه چِن روبروی یک آپارتمان سه طبقه است، جائی‌که یک زوج سالخورده عجیب و غریب و غیر عادی زندگی می‌کنند. نوه آنها (لین کای چونگ) هم که دختری جوان است به همراه آنها زندگی می‌کند و بر این باور است که چِن همان پسر آنها –دایی خودش– است که مدت‌ها پیش گم شده و هیچ خبری از او نیست. ما از طریق فلاش‌بک‌های متعدد فیلم متوجه می‌شویم که پسر این زوج سالخورده در سلامت کامل به سر می‌برد اما مدتی ست که درگیر ماجرای آدم‌ربایی از یکی از مشتریان ثروتمندش جهت پرداخت هزینه‌های پزشکی همسر بیمارش شده است. کارآکترهای دیگر فیلم شامل یک آرایشگر مهربان و خوشرو اما مرموز و اسرارآمیز، یک زن جوان چینی (پِگی تیسِنگ) و دوست مذکرش (لئون دای)، یک خیاط (هونگ کونگ) که در مجاورت و همسایگی آنها زندگی می‌کند و یک گروه از گنگسترها می‌شود.
فیلم تقریباً چهارچوب مشخص و معینی دارد و در یک محدوده جغرافیایی و مکانی کاملاً مشخصی می‌گذرد، اما تصاویر به مانند خلاصه و شرح کوتاهی از گذشته کاراکترها و داستان‌های پس‌زمینه ماجراهای فیلم عمل می‌کنند که تا اندازه‌ای جالب و جذاب از کار درآمده، در طول فیلم نشانه‌هایی آشنا از سینمای آسیا یا حکایت‌های نیمه رویاگونه و نیمه افسانه‌ای چینی می‌توان یافت از جمله، فیلم‌های کارگردان هنگ‌کنگی جانی تو، و همینطور فیلم «گرگ‌ها زیر نور ماه زوزه می‌کشند» و «قواعد بازی» ساخته کارگردان تایوانی هو پینگ.
چِن در طول فیلم آدمی بدگمان و شکاک معرفی می‌شود که نسبت به همه چیز و همه کس سوءظن دارد و همیشه در حال غُر زدن و نِق نِق کردن است و تقریباً آدمی خودآزار و تلخ به شمار می‌رود. تنها چیزی که از گذشته او دستگیرمان می‌شود در حد همان اشارات کوتاهی ست که در گفت و گوها و یکی دو فلاش‌بک به او می‌شود و تا اندازه‌ای هم برخی از روابط و علاقه‌هایش به برخی از کاراکترهای فیلم. فیلم یک موسیقی پایانی سرخوشانه و سرزنده –برخلاف خود فیلم– دارد که با همه بخش‌های فیلم از کاراکترها گرفته تا ماجراها و حوادث فیلم در ارتباط است. بیشتر بازیگرها آنگونه که سبک و شیوه خاص همه بازیگران شرق آسیاست در صحنه‌های احساسی و عاطفی فیلم موفق عمل کرده‌اند. خودِ چانگ هم در نقش اصلی فیلم آدمی عصبی‌مزاج و همیشه گیج و حواس پرت است که به خوبی از پس نقش خود برآمده. بقیه بازیگران فیلم از جمله کائو و تو، به شکلی ماهرانه و بدون هیچ غلو و اغراقی در نقش کاراکترهای بامزه فیلم ظاهر شده‌اند که با مزه‌پرانی و دیالوگ‌های خنده‌دار و بامزه یک جورهایی حال و حال فیلم را در یک حالت تعادل میان یک کمدی سیاه و یک کمدی سرخوشانه نگه داشته‌اند. فیلمبرداری نوآر و پر از سایه و روشن فیلم هم کار خودِ کارگردان فیلم چونگ مونگ هونگ است که عالی و در حد استانداردهای جهانی ست. فیلم کلاً به لحاظ مسائل فنی بسیار دقیق و خوش‌ساخت از کار درآمده، اما اگر در این میان 5 یا 10 دقیقه از میزان فیلم در طول تدوین کاسته می‌شد می‌توانستیم شاهد یک کمدی سیاه با ریتمی تندتر و روان‌تر باشیم.